پسری که همیشه بچه ماند

رنگ آسمون توی روز خیلی عوض میشه...یه موقع سیاه و تاریک مثل یه مداد سیاه و یه موقع آبی و روشن مثل رنگ امید.

رنگ ما آدم ها همینطوریه.یه روز سیاه و تیره یه روز روشن ..

یکی میگه خب معلومه دیگه ما ها انسانیم برای همین یه روز خوبیم یه روز بد.

من میگم درسته ما ها انسانیم ولی...

ولی اونایی مون که رنگ روزشون تاریکه روز روشن دیگران رو تاریک میکنند.

ما همه داریم تو یه تاریکی زندگی میکنیم اما نمی دونیم..فکر میکنم دنیا روشنه...

یه کم هم واقع بین بودن خوبه...باور کنیم که چگونه و چطور هستیم...به نقاب های خودمون اعتماد نکنیم...اونا فقط برای گول زدن دیگران هستند و ما نباید اونا رو باور کنیم...

خیلی وقتا انقدر به یک تاریکی نزدیک میشیم و همش هم میگیم که روشنیم و خودمون هم باور میکنیم اما واقعیت چیز دیگریست...چیزی بیشتر از یک تاریکی

یک خط برای پایان : 

        ***همیشه نگاه نکردن به مشکلات و نادیده گرفتنشون به نفع ما نیست...***

پیترپن (.)